Myślnik – znak pisarski z grupy znaków interpunkcyjnych w postaci dłuższej, poziomej kreski, położonej w pobliżu średniej linii pisma. W druku znak pisarski myślnika reprezentowany jest przez dwa znaki typograficzne: pauzę lub półpauzę^[1].

W języku polskim myślnik używany jest najczęściej:

• zamiennie z przecinkiem przy wtrąceniach (ale konsekwentnie ten sam znak na początku i końcu wtrącenia)^[2], np.:

Gdzieś tam na stole – tym takim drewnianym – stała szklanka.

(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są półpauzy)

• w zapisie dialogów^[3], np.:

— Nie widziałeś gdzieś szklanki? — spytał Bazyli.

(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są pauzy)

• zastępując powtarzany czasownik być^[4], np.:

Jutro będę w Krakowie, pojutrze – w Kielcach, za tydzień – w Warszawie.

• przed wyrazami, na które chcemy zwrócić uwagę^{[potrzebne źródło]}, np.:

Przede wszystkim nie lubię w tobie – chciwości.

Częstym błędem, zdarzającym się nie tylko w amatorsko pisanych tekstach, jest użycie znaku dywizu (najkrótszej poziomej kreski położonej w pobliżu średniej linii pisma) dla oznaczenia myślnika. Różnica pomiędzy znakami myślnika i dywizu omówiona jest w artykułach o pauzie i o dywizie.

Przypisy